تعطیلات این هفته رو به عشق کنسرت گوگوش سیدنی بودیم و این اولین خروج من از کوئینزلند بود ! سیدنی شهر بزرگ و زیبایی بود که میشد زمستون رو به خوبی از درختهای بدون برگش باور کرد و اگرچه هیچ برگ زرد و خشکی روی زمین نبود که روش راه بریم و صدای خش خش پائیز رو بشنویم اما درختهای لخت شهرش و سوز شبهاش و هیاهو و شلوغی خیابوناش حسابی منو به پائیز تهران برد اما الان در پایان چهارمین روز حسابی دلم برای درختهای همیشه بیدار و سکوت و آرامش بریزبین تنگ شده یعنی الان بریزبین خونه منه؟ یعنی من دلم برای خونه ام تنگ شده؟

 اما بعد از برآورده شدن آرزوی من برای دیدن کنسرت ابی که چند ماه پیش به وقوع پیوسته بود رضا هم به آرزوی چندین و چند ساله خودش رسید و در تمام مدت کنسرت چشم برهم نزد که مبادا ثانیه ای رو از دست بده! و من در تمام مدت فکر میکردم که چطورگذشت زمان ذره ای جذابیت شاه ماهی هنر رو کم نکرده و راستش خیلی خیلی لذت بردم .

و این مسافرت شاید اولین مسافرت بردیا بود که من حس کردم با تمام وجود ازش لذت برد و این یعنی بازهم بزرگتر شده اونقدر این پسرک به من شبیه که حس میکنم با بزرگ کردنش دارم بخش فراموش شده کودکی خودم رو دوره میکنم !

از وقتی اوضاع و احوال ایران آشفته شد من هم دست و دلم به نوشتن نرفت من بلد نیستم سیاسی بنویسم  و هر وقت هم میخوام از زندگی معمولی بنویسم فکر میکنم شاید باعث آزرده خاطر شدن دوستام بشم مخصوصا اونهایی که توی ایران هستند شاید فکر کنند ما اینجا هزارتا مشکل داریم و خانم.......

اما چند روز پیش به این نتیجه رسیدم که نمی شه که در وبلاگ رو برای مدتها ببندم! اگر من بلد نباشم تحلیل سیاسی کنم پس باید همش تحلیل و خبر کپی کنم که خوب شما میتونید خودتون برید و از منبعش بخونید زندگی من مثل زندگی خیلی از شماها این روزها عادی و جاری است اما پر شده از خبر و تحلیل و امید و نا امیدی پس نوشتن از روزمرگی به معنای بی خبری من نیست فقط نشانی از طرز فکر من است که زندگی با همه بالابلندیهاش جاری است و باید بتونیم در همه شرایط ازش لذت ببریم.

با اجازه همتون من از امروز نوشتن رو به شیوه قدیم ادامه میدم شاید نوشتن از امید و زندگی روزمره خستگی روزانه رو از تن بعضی هاتون بیرون کنه.