خیلی وقت است که دلم میخواد در مورد مهاجرت بنویسم در مورد خوشی ها و غمهایش فکر کنم امروز وقتش شده این چند وقته اگر بخوام راستش رو بگم داشتم تحقیق میکردم خیلی از وبلاگهایی که صاحبانشون مهاجر کشورهای مختلف هستند رو خوندم و اینجا مستقیم و غیر مستقیم با تمام ایرانیهایی که میشناختم صحبت کردم حالا میخوام نتیجه آن را البته با توجه به دید خودم به دنیا بنویسم اول از همه بگم که عمر زندگی مهاجرتی من هنوز به یکسال هم نرسیده دوستانی هستند که سالیان سال است مهاجر کشورهای دیگه هستند پس ممکن است اونها چیزهایی رو بدونند که من هنوز باهاش آشنا نشدم وعلاوه بر این به نظر من مهمترین مسئله نگاه آدمها به دنیا است پس میدونم که خیلی از شما ممکن است با نوشته ها و نظرات من موافق نباشید و یا بعدها به نتایج مشابه دست پیدا نکنید اما شاید این نوشته ها به شما هایی که میخواهید تازه شروع کنید دید مثبتی بده و کمک تون کنه که با دست خودتون دنیای قشنگتری را برای آینده ترسیم کنید .

یادم میاد وقتی هنوز ازدواج نکرده بودم کارم تحقیق در مورد زندگی زناشویی بود دلم میخواست ببینم چرا هرجا پای صحبت یک خانم یا آقای متاهل می نشینی به شوخی یا جدی فقط نکات منفی و پشیمونی میشنوی می خواستم مطمئن بشم که اگر ازدواج کردن اینقدر تلخ است پس چرا همه خودشون رو می کشن که ازدواج کنند !!!! یا وقتی اینهمه داریم عذاب می کشیم خوب چرا طلاق نمی گیریم ؟؟ و جواب می گرفتم که تو هنوزازدواج نکردی نمیدونی! نمیشه! بچه رو چی کار کنیم ؟ و از اینجور حرفها اما میخواهید بدونید آخرش به چه نتیجه ای رسیدم ما آدمها تا وقتی در آرزوی داشتن چیزی هستیم براش بسیار ارزش قائل هستیم نکات مثبت آن را بزرگ میکنیم و نکات منفی را فراموش میکنیم وقتی بهش دست پیدا کردیم برعکس نکات منفی را بزرگ و نکات مثبت را فراموش میکنیم حتی اگر نکات مثبت را فراموش هم نکنیم آنقدر در مورد نکات منفی حرف میزنیم و فکر میکنیم که نکات مثبت تیره و تار میشند و از نظر محو میشند .در حالیکه میشه برعکس عمل کرد میشه با فکر کردن به خوبی ها و بزرگ کردن آنها مجال نفس کشیدن را از نکات آزار دهنده گرفت و این کاری است که من همیشه سعی کردم در زندگی متاهلی خودم انجام بدم و حالا بعد از 12 سال زندگی مشترک میتونم به کسانی که ازم در مورد ازدواج کردن سوال میکنند بگم اگر دوست داری تنها نباشی اگر دلت میخواد ده برابر مجردی از زندگی ات لذت ببری و مفهوم واقعی زندگی را بفهمی ازدواج کن اما یادت باشه همانطور که شادیهای زندگی دوتایی خیلی بزرگتر از زندگی تنهایی است غمها و تلخی هایش هم بسیار عمیقتر از غمهای یک نفره است پس باید آماده مبارزه باشی !

اگرچه این مسئله برای بعضی زندگی ها و برای همه دوران زندگی صادق نیست و گاهی غمها و مشکلات آنقدر بزرگ میشند که دیگه نمی شه ازشون چشم پوشی کرد و به نظر من آن زمان باید به فکر چاره بود اون زمانی است که خیلی ها از هم جدا میشند چون دیگه از زندگی لذتی نمیبرند و این عاقلانه ترین کار ممکن است اما تا وقتی موندیم داریم لذت خوشی ها را میبریم تا وقتی داریم دو تایی میخندیدم و دو تایی از وجود هم بهره و لذت می بریم چرا سعی می کنیم  فقط در مورد بدیها با خودمون و دیگران صحبت کنیم !

ببخشید که از مطلب اصلی دور شدیم اینها رو گفتم چون الان میخوام مقایسه کنم و فکر میکنم اینطوری بهتر قابل درک باشه.

برای چی مهاجرت میکنیم ؟ برای آرامش و آزادی؟ برای آسایش و امنیت؟ برای احترام به حقوق انسانی و امکانات زندگی ؟ هر کدوم از ما دلایل کم و بیش مشابهی داریم .وقتی داریم از ایران بیرون می آییم همه ما میدونیم که داریم خانواده را ترک میکنیم داریم میریم جایی که هیچ کس رو نمیشناسیم میدونیم که تا مدتها کسی ما رو اینجا نمیشناسه برای کسب اعتبار و رسیدن به جایی که الان هستیم باید چند سال تلاش کنیم پس ما خواسته و آگاهانه انتخاب میکنیم چرا ؟ چون در آرزوی رسیدن به آرامش ،آزادی و امنیت هستیم خوب وقتی به اینجا رسیدیم غرق لذت میشیم چون به سرزمین آرزوهایمان رسیدیم تمام آنچه که سالیان سال ازش محروم بودیم به یکباره در دسترس ما قرار میگیرد شروع به تلاش میکنیم سختی میکشیم و یواش یواش جای خودمون را توی دنیای جدید باز میکنیم و در اکثر مواقع به تمام آن چیزی که میخواستیم میرسیم مثل تمام کسانی که دور و بر من هستند البته من فقط میتونم در مورد کشور استرالیا و در مورد قشر خاصی که باهاشون آشنا هستم صحبت کنم پس تحقیق رو به شرح زیر خلاصه میکنم :

گروه سنی : 25 تا 40

متاهل و تحصیلکرده و با دوره زندگی مهاجرتی از 1 تا ۱۵ سال

یک زوج تحصیلکرده  رو در نظر بگیرید مثلا دو تا مهندس یا دو تا حسابداردر اکثر مواقع بین 2 تا 6 ماه بعد از ورود کار تخصصی خودشون رو پیدا میکنند.خیلی زود با امکاناتی که در دسترس دارند در عرض 2 سال وام می گیرند خونه عالی و ماشین آخرین مدلی رو میخرند که توی ایران حتی رویای داشتن اون را هم نمیتونستند داشته باشند بعد میبینند امکانات خیلی خوبه پس نظرشون رو عوض می کنند و به جای یکی صاحب چند تا بچه میشند و از مزایا و امکاناتی که دولت بخاطر بچه ها بهشون میده حسابی حال میکنند و در تمام این مدت حسابی تفریح و مسافرت میکنند و به اندازه کافی و گاهی بیشتر از کافی در زندگی آسایش،آزادی و امنیت دارند. خوب هرکی بهشون نگاه کنه میگه چقدر دارن حال میکنن! اما حالا اگر ازشون بپرسی خوش میگذره یا راضی هستی ؟ در شرایط یکسان و مساوی جوابهای متفاوتی میگیری که من سعی میکنم در سه گروه طبقه بندی کنم البته با توجه به نظر سنجی من  زمان مهاجرت در نوع جواب تاثیری نداره گاهی افرادی بعد از یکسال به نتایج گروه 3 میرسن و بعضی بعد از 20 سال هنوز نظرات گروه 1 را دارند :

گروه اول میگن آره ما که خیلی راضی هستیم خدا رو شکرهر چی که میخواهیم داریم بچه ها هم خیلی از زندگی شون لذت میبرن ما خیلی شادتر از قبل هستیم  اما کاش ایکاش ایران چنین امکاناتی داشت میپرسم دلتون تنگ نشده ؟ میگن چرا خوب برای خانواده هامون اما دیگه عادت کردیم میان میرن سر میزنند مامانم داره میاد آخر این ماه چند ماهی میمونه

گروه دوم میگن خوبه اما من خیلی دلتنگم و معمولا خانمها می گن من همش کارم شده گریه !

میگم :ای بابا خوب بگو بیان پیشت یا برو یک سری بزن

تازه اینجا بودن اما من همش دلم تنگ میشه هر روز تلفن حرف میزنم و آقاهه میگه بدبخت شدیم از پول تلفن خانم

گروه سوم :

من همش دو دلم برگردم یا نه ؟

میگم چرا شما که زندگی خوبی دارید ؟

میگه هیچ جا وطن آدم نمیشه من از اینها متنفرم !

میگم چرا ؟ میگه یک جوری هستند با ما متفاوتند.

خوب چرا برنمیگردید؟ چرا نمیرید ایران ؟

میگه نمیتونم اونجا زندگی کنم اونجا هم دیگه جای زندگی برای من نیست ؟

اما من میگم نمیشه که همش عذاب کشید ایران که بودید نتونستید آمدید اینجا تلاش کردید به همه چیز رسیدید حالا اینجا هم ناراضی اونجا هم نمی تونید برگردید پس بالاخره باید یک جایی روی این کره خاکی آرام گرفت نمیشه که همش ناراضی باشیم و عذاب بکشیم.مثل ماجرای ازدواج کردن بعضی ها نه راضی هستند از مزایا بگذرند نه راضی که از معایب چشم پوشی کنند و نتیجه این میشه که همیشه ناراضی باشند !

اگرچه به نظر هر سه گروه بسیار احترام میگذارم .اما میخوام سعی کنم مثل گروه اول باقی بمونم باید از زندگی لذت برد باید سعی کنیم شیرینی رسیدن به یک آرزو را برای مزه مزه کردن زیر زبونمون نگه داریم و فراموش نکنیم که در چه شرایطی بودیم چرا و برای رسیدن به کدام رویا کشور خودمون را ترک کردیم حالا که بهش دست پیدا کردیم باید همیشه ازش لذت ببریم نباید بهش عادت کنیم و با بزرگ کردن نکات مثبت اون سعی کنیم نکات منفی را محو کنیم . و از همه مهمتر در تصمیم گیری قبل از اقدام به مهاجرت باید منطقی باشیم اگر بسیار وابسته هستید و روابط خانوادگی براتون خیلی حیاتی است اگر از زندگی فعلی راضی هستید و دارید لذت میبرید چرا مهاجرت میکنید و لذت زندگی فعلی را از خودتون میگیرید.

و اما من همین جا به همتون قول میدم شجاع باشم و اگر سالهای بعد به نتایج دیگری رسیدم براتون بنویسم.